Τα χιλιόμετρα
πολλά για ένα μονοήμερο ταξίδι όπως αυτό αλλά τελικά άξιζε τον κόπο.
Μαζί με τον φίλο
μου σπηλαιολόγο Χάρη Παπαπετρου ξεκινήσαμε χωρίς καλά καλά να ξέρουμε την
ακριβή θέση του σπηλαίου.
Είχαμε κάποιες
πολύ γενικές πληροφορίες από τον φίλο μου τον Σταμάτη που όμως μετά από τόσα
χρόνια που είχαν περάσει από την τελευταία επίσκεψη του εκεί δεν ήταν δυνατό να
μας βοηθήσει παραπάνω.
Ελπίζαμε στην
θεά Τύχη μόνο να μας βοηθήσει όταν θα φτάναμε στα ΑΚΑΡΝΑΝΙΚΑ Όρη για να βρούμε εύκολα το σπήλαιο το οποίο
βρίσκεται σε υψόμετρο 1014 μέτρα.
Έτσι με πολλή
αισιοδοξία και ελπίδα για την καλή έκβαση αυτής της εξόρμησης μας τα καταφέραμε
παρότι ο καιρός πήγε να μας κάνει κάνα δυο φορές να τα παρατήσουμε.
Την στιγμή που έπρεπε
η βροχή σταμάτησε και μπορέσαμε έτσι να προσεγγίσουμε την είσοδο της σπηλιάς
που πρώτος εντόπισε ο Χάρης σε ένα δύσβατο σημείο μιας πολύ κατηφορικής σάρας
και στα ριζά ενός ψηλού κάθετου μονοκόμματου βράχου.
Όλα καλά λοιπόν
και η θεά Τύχη ήταν και πάλι με το μέρος μας και μας ευνόησε .
Η προσπάθεια μας
ανταμείφθηκε με το παραπάνω από την ομορφιά του σπηλαίου που σπανίως δέχεται
επισκέπτες μιας και βρίσκεται αρκετά μακριά από κατοικημένες περιοχές και το
μόνο που υπάρχει εκεί κοντά είναι ένας μικρός κτηνοτροφικός οικισμός.
Εδώ και πάλι ήμασταν τυχεροί γιατί στον
οικισμό βρήκαμε 2 κτηνοτρόφους τους μοναδικούς δηλαδή εκ των οποίων ο ένας μας
συνόδευσε μέχρι την αρχή του μονοπατιού και μας υπέδειξε από απόσταση ενός
χιλιομέτρου περίπου που κοντά βρίσκεται η είσοδος του σπηλαίου.
Χωρίς την
βοήθεια του δεν θα το βρίσκαμε με τίποτα ….να ναι καλά ο άνθρωπος ….
Τα υπόλοιπα σας
αφήνω να τα δείτε μέσα από τις μαγικές αυτές εικόνες που είναι ένα μικρό μόνο
μέρος από όλα αυτά που μπορεί να θαυμάσει ο επισκέπτης στο σπήλαιο.
Η έκταση του
σπηλαίου είναι περίπου 350 τμ. αλλά καταστόλιστο απ άκρη σε άκρη.
Έχει έναν μεγάλο
θάλαμο και έναν πολύ μικρότερο διαστάσεων περίπου 3 χ 3.
Εκεί λέγεται πως
υπήρχε το απολίθωμα ενός βοοειδούς αλλά δεν μπορέσαμε να το εντοπίσουμε…
