Και φυσικά η παντελής έλλειψη παιδείας, η βλακεία και η άγνοια, έσπρωξε τα χέρια μερικών ηλίθιων να τα γεμίσουν με σκουπίδια.... Αλλά θα μου πείτε πότε σεβαστήκαμε τα έργα των προγόνων μας για να σεβαστούμε τώρα;
(ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑ ΓΑΖΕΑ) Στιγμιότυπα από την εκπαίδευση μελών της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας κατά την διάρκεια του Σχολείου Σπηλαιοδιάσωσης στο βάραθρο της Συκιάς στην Άνω Βούλα.
Στις 11/1/2009 τα μέλη της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας: Ξανθόπουλος Θανάσης, Αντωνόπουλος Δημήτρης, Δαλμάρα Αθηνά και ο φίλος μας Παγιάτης Κωνσταντίνος επισκεφθήκαμε για δεύτερη φορά το σπήλαιο Οχτωνιάς η αλλιώς GRASRILEA. Αυτή την φορά ο σκοπός μας ήταν η φωτογράφηση της μεγάλης στολισμένης αίθουσας με τον εξοπλισμό του Δημήτρη. Η μεγάλη αίθουσα που είναι και η πιο ενδιαφέρουσα εχει μήκος περίπου 20 μέτρα και έχει πλούσιο και αξιόλογο στολισμό. Η επίσκεψη στην GRASPILEA παρόλο το πολύ τσουχτερό κρύο εκείνης της ημέρας μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Κυκλοφόρησε το νέο μου βιβλίο απο τις εκδόσεις Εσοπτρον με τίτλο ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ - Εξερευνώντας το Αντρο του Μινώταυρου. Σε αυτό το βιβλίο παρατίθενται οι αναφορές επισκεπτών του Λαβύρινθου στην Γόρτυνα του Νομού Ηρακλείου, απο τον 14ο αιώνα μέχρι και τις μέρες μας. Επίσης παρουσιάζονται κάποιες από τις χαρτογραφήσεις που πραγματοποίησαν οι περιηγητές αλλά και οι σπηλαιολογικές αποστολές που πραγματοποιήθηκαν για τον σκοπό αυτό, αλλα το σημαντικότερο είναι οι προσωπικές μαρτυρίες που μου αφηγήθηκαν κάποιοι άνθρωποι που μπήκαν στον Λαβύρινθο είτε κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής στην Κρήτη αλλά και μετέπειτα. Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ειναι το δεύτερο βιβλίο μου... (20/12/2008) Είχα την τιμή και την χαρά να γνωρίσω και απο κοντά τον Δρ. Μιχαήλ Σταματάκη Καθηγητή Βιομηχανικών Ορυκτών του ΕΚΠΑ ο οποίος διάβασε το βιβλίο μου και είχε την καλωσύνη να μου δώσει επιπρόσθετες πολύτιμες πληροφορίες σχετικές με το θέμα του Λαβύρινθου. Τον ευχαριστώ θερμά και παραθέτω το email του... " Διάβασα το βιβλίο του κ. Ξανθόπουλου. Πολύ σημαντική δουλειά για το Λαβύρινθο. Θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχουν διαθέσιμα δείγματα πετρώματος από το εσωτερικό του. Η όλη εκσκαφή είναι κλασσική υπόγεια εκμετάλλευση Rooms and Pillars. Τα υποστυλώματα από μικρά κομμάτια πέτρας έγιναν απο απολεπίσματα πέτρας που τη λάξευαν σε πρίσματα επι τόπου και σκοπό είχαν να στηριχθεί καλύτερα η οροφή. Η Γόρτυνα είναι νεώτερη από την εποχή χρήσης της πέτρας του Λαβύρινθου, γιαυτό δεν τη βρίσκουμε στον αρχαιολογικό της χώρο. Το θέμα μπορούμε να το συζητήσουμε από κοντά" . Δρ. Μιχαήλ Σταματάκης Καθηγητής Βιομηχανικών Ορυκτών του ΕΚΠΑ
Το Σάββατο 10/1/2009 ο Δημήτρης Αντωνόπουλος με πήγε να δούμε ένα μικρό, αλλά ενδιαφέρον, βαραθράκι στην Πάρνηθα, στο οποίο ο ίδιος έχει δώσει την πολύ εμπνευσμένη, κατά την γνώμη μου, ονομασία, "Ρουθούνια του Δράκου". Βλέποντας την χαρακτηριστική και όμορφη διπλή είσοδο του κατάλαβα αμέσως γιατί το ονόμασε έτσι. Μου είχε μιλήσει στο παρελθόν ο Δημήτρης για αυτό το άγνωστο βάραθρο στην Πάρνηθα που είχε ανακαλύψει και το οποίο είχε εξερευνήσει για πρώτη φορά το 1998! Είχε φτάσει λοιπόν η στιγμή να το επισκεφθούμε και μαζί και να κάνουμε και μια φωτογράφηση με τον εξοπλισμό του Δημήτρη. Αν και μικρό σε μέγεθος βρίσκεται σε ένα πολύ όμορφο σημείο της πολύπαθης Πάρνηθας, το σπουδαίο όμως είναι, το ότι υπάρχουν εντός Αττικής ακόμα άγνωστα σπήλαια και βάραθρα και αυτό είναι κάτι που μας γεμίζει δύναμη και αισιοδοξία για να συνεχίζουμε να ψάχνουμε και για άλλα!
Με μια μικρή εξερεύνηση ξεκινήσαμε τον καινούργιο χρόνο μαζί με τον Δημήτρη Αντωνόπουλο. Ανήμερα των Φώτων λοιπόν και για το καλό του νέου έτους 2009 είπαμε να κατεβούμε σε ένα βάραθρο στο χωριό Παύλο, την είσοδο του οποίου μου υπέδειξε ο συνονόματος Θανάσης, κάτοικος της περιοχής. Οι φήμες τις οποίες είχε ακούσει ο Θανάσης από βοσκό της περιοχής μιλούσαν για συνέχεια της σπηλιάς σε μεγάλο μήκος με μια δεύτερη έξοδο κοντά σε εκκλησάκι παλιό στην ίδια περιοχή.
Επειδή γενικότερα είμαστε κάπως επιφυλακτικοί για τέτοιου είδους ιστορίες με μεγάλες διαδρομές και τεράστια σπήλαια, αλλά απο την άλλη ποτέ δεν ξέρεις αν δεν δείς ο ίδιος με τα μάτια σου τι μπορεί στα αλήθεια να υπάρχει απο τα λεγόμενα και τις φήμες που κυκλοφορούν, η Λύση είναι μία και μοναδική... ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ
Το βάραθρο η κάρκανος όπως το λένε οι ντόπιοι έχει βάθος κατακόρυφο 8 μέτρα. Υπάρχει μια κυκλική αίθουσα με έκταση περίπου 70 τετραγωνικά μέτρα με λίγο αξιόλογο στολισμό. Στην μια πλευρά της αίθουσας υπάρχει ένα άνοιγμα στενό που οδηγεί σε ένα κατώτερο επίπεδο. Προς στιγμήν και μετά την πρώτη μας απογοήτευση για το μικρό μέγεθος της σπηλιάς αναθαρρήσαμε και πιστέψαμε πως οι φήμες για περαιτέρω συνέχεια ίσως να επαληθεύονταν. Εκεί όμως αντιμετωπίσαμε μια δυσάρεστη έκπληξη, κάτι που προσωπικά μου έχει συμβεί πολύ σπάνια.
Κατεβαίνοντας στο μικρό άνοιγμα και εγώ και ο Δημήτρης νοιώσαμε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα και έντονη δυσφορία και ζάλη. Ο αέρας ειχε κάτι που αν και πολύ κοντά στην μεγάλη αίθουσα που είχε καλό εξαερισμό, στο στένωμα τα πράγματα γίνονταν ανυπόφορα και επικίνδυνα. Προλάβαμε να δούμε ότι συνέχεια βατή δεν υπήρχε και το σπήλαιο συνέχιζε σαν μια πολύ στενή ρωγμή που δεν μπορούσε να περάσει άνθρωπος. Βγήκαμε πολύ γρήγορα με έντονο πρόβλημα στην αναπνοή μας από το κάτω επίπεδο και κρίναμε πως θα ήταν πολύ επικίνδυνη μια απόπειρα να συνεχίζαμε την προσπάθεια να χωθούμε στο στένωμα κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Έτσι αρκεστήκαμε στην φωτογράφηση της πρώτης αίθουσας που είχε κάποια ενδιαφέροντα σημεία.
Αν και δεν βρήκαμε την μυστική διαδρομή πρός το εκκλησάκι είχαμε την ικανοποίηση πως πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας εξερεύνηση για το 2009.
Την Κυριακή 4/1/2009 μέλη της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας μαζί με μέλη του νεοσύστατου τοπικού τμήματος Βοιωτίας πραγματοποίησαν καθαρισμόστην Καταβόθρα του Ηρακλή στην περιοχή της Κωπαϊδας. Δυστυχώς στην είσοδο της καταβόθρας εδώ και χρόνια αποθέτονται απορρίμματα πάσης φύσεως, αγνοώντας την τεράστια αρχαιολογική και ιστορική σημασία που έχει το μέρος αυτό. Επίσης καθαρίστηκε το μονοπάτι προς την είσοδο της καταβόθρας από τα κλαδιά και τα βάτα για να υπάρχει άνετη πρόσβαση εν όψει της κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας της ΕΣΕ και της ΕΣΕ ΒΟΙΩΤΙΑΣ που θα γίνει την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2009.
Το Σάββατο 6/12/2008 τα μέλη της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας: Ξανθόπουλος Θανάσης, Αντωνόπουλος Δημήτρης και Ζαχαρής Βαγγέλης, επισκεφθήκαμε το βάραθρο Κατελάνι στο Ξεροβούνι Σέτας.
Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν η απουσία νερού από την λίμνη που υπάρχει πριν το μεγάλο πηγάδι.
Έχει ελάχιστο νερό σε μερικά σημεία σε αντίθεση με τον Μάιο που όταν το επισκέφθηκαν μέλη του Συλλόγου κατά την διάρκεια των σεμιναρίων το νερό στην λίμνη είχε βάθος περίπου 2,5 μέτρα.
Στό τέλος του βαράθρου πραγματοποιήσαμε μια φωτογράφηση με τον φωτογραφικό εξοπλισμό του Δημήτρη Αντωνόπουλου.
Για την ιστορία να αναφέρω εδώ οτι το βάραθρο Κατελάνι εξερευνήθηκε για πρώτη φορά απο τον Σταμάτη Κίρδη στις 27/9/1986.
Το Σάββατο 8/11/2008 τα μέλη της Ε.Σ.Ε (Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία) : Θάνος Ξανθόπουλος, Λεσσές Δημήτρης, Σωτήρης Γιάννης και Λαμπρακόπουλος Θωμάς, επισκεφθήκαμε το σπήλαιο καταβόθρα ¨Κολέθρα Μετοχίου¨.
Την καταβόθρα αυτή μήκους 240 μέτρων περίπου εξερεύνησε και χαρτογράφησε παλαιότερα ομάδα της Ε..Σ.Ε.
(Σχετική δημοσίευση στο Δελτίο της ΕΣΕ XIX Τεύχος 1 – 2 1989 της Χριστίνας Κυριακοπούλου).
Η καταβόθρα χωρίζεται σε δύο κλάδους.
Η πρόσβαση στον δεύτερο κλάδο γίνεται μέσω ενός μικρού βαράθρου στο μέσον περίπου της διαδρομής βάθους 5 μέτρων.
Ο κυρίως κλάδος καταλήγει σε μια μικρή λίμνη διαστάσεων 5 επί 7 μέτρων και υπάρχει σιφόνι το οποίο εξερεύνησε παλιότερα ομάδα ξένων και Ελλήνων σπηλαιοδυτών.
Ο δευτερεύων κλάδος έχει μήκος περίπου 100 μέτρα και προς το τέλος του συναντά ένα πολύ στενό σημείο που δεν χωρά ανθρώπινο σώμα.
Η εντυπωσιακή είσοδος της καταβόθρας βρίσκεται μέσα σε ένα πανέμορφο μικρό ποτάμι με την ονομασία Ρέμα Κισσοπλατάνου.
Ο τόπος είναι μαγευτικός και τα τεράστια πλατάνια έξω από την είσοδο του σπηλαίου είναι εντυπωσιακά.
Κάτι που με πολύ χαρά διαπιστώσαμε είναι η παντελής απουσία σκουπιδιών μέσα στην καταβόθρα (σπάνιο φαινόμενο πλέον), αλλά η λάσπη υπάρχει σε πραγματικά μεγάλες ποσότητες, σε σημείο που κάνει την κίνηση του σπηλαιολόγου, κάποιες φορές επίπονη και δύσκολη.
Κολέθρες στην Εύβοια ονομάζουν οι ντόπιοι τα σπήλαια που κάποιες εποχές του χρόνου μετά από απότομες βροχοπτώσεις βγάζουν μεγάλες ποσότητες νερού και μετά σταματούν.
Στα πλαίσια της 11ης Πανελλήνιας συνάντησης στον Αλμυρό Βόλου που διοργάνωσε ο ΧΕΙΡΩΝ έγιναν επισκέψεις σε διάφορα σπήλαια και βάραθρα της περιοχής. Το Σάββατο 11/10/2008 μαζευτήκαμε μια μεγάλη παρέα σπηλαιολόγων από διαφορετικούς συλλόγους με σκοπό να επισκεφθούμε ένα από τα ομορφότερα σπήλαια της περιοχής, το σπήλαιο Μεταξόλακος στο όρος Χλωμούτσικο. Με τις οδηγίες για τον εντοπισμό του από τους Μάρκο Βαξεβανόπουλο και Κώστα Ζούπη, μια μεγάλη παρέα παιδιών από ΕΣΕ, ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ, ΣΕΛΑΣ, ΦΟΣ ξεκινήσαμε για τον εντοπισμό της εισόδου. Με λίγη προσπάθεια τα καταφέραμε και την εντοπίσαμε. Το σπήλαιο αποτελείται απο 4 θαλάμους συνεχόμενους που χωρίζονται απο στενά περάσματα μεταξύ τους. Ο τέταρτος θάλαμος που βρίσκεται στο βάθος ειναι πολύ δύσκολα προσβάσιμος. Εμεις φτάσαμε μέχρι τον καταστόλιστο 3 θάλαμο και βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Η μεγάλη παρέα μας επίσκέφθηκε σε δύο δόσεις το σπήλαιο μιας και κάποιοι απο εμας επρεπε να επιστρέψουμε πίσω στον Αλμυρό το μεσημέρι. Ετσι το απογευματάκι του Σαββάτου ξαναπήγαμε οι: Ζαχαρής Βαγγέλης, Λεσές Δημήτρης, Μιχαήλος Μάριος, Δημήτρης Λάζος και Ξανθόπουλος Θανάσης απο Ε.Σ.Ε και Βαλάντης Σταυρουλάκης απο ΦΟΣ. Ήδη οι φίλοι μας από τον Σελας και τον Ποσειδώνα που επισκέφθηκαν το σπήλαιο νωρίτερα μας είχαν προετοιμάσει για τις όμορφες εικόνες που θα βλέπαμε. Μακάρι να μας δίνονται πιο συχνά τέτοιες ευκαιρίες ωστε μέλη απο διαφορετικούς συλλόγους να βρισκόμαστε και να θαυμάζουμε παρέα τις υπόγειες ομορφιές της Μητέρας Φύσης.
Μια ακόμα σπηλαιολογική συνάντηση πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στον Αλμυρό Βόλου από τις 10 έως τις 12 Οκτωβρίου 2008.
Την διοργάνωση είχε αναλάβει η Εταιρεία Σπηλαιολογικών Ερευνών Θεσσαλίας ¨Χείρων¨ .
Οι επιλογές διαμονής ήταν πολλές μιας και τα παιδιά του Χείρωνα είχαν φροντίσει να εξασφαλίσουν πολλές εναλλακτικές προτάσεις για όλους τους σπηλαιολόγους που παρευρέθηκαν στην συνάντηση.
Έτσι για όποιους δεν θέλησαν να μείνουν σε δωμάτια ξενοδοχείων είχε δοθεί από τον Δήμο Αλμυρού ένας πολύ μεγάλος χώρος σε ένα πάρκο ακριβώς δίπλα από το πολιτιστικό κέντρο Αλμυρού όπου πραγματοποιήθηκαν όλες οι εκδηλώσεις της συνάντησης.
Οι περισσότεροι από εμάς προτιμήσαμε την σκηνούλα στο πάρκο και ευτυχώς ο καιρός παρά τις αντίθετες προβλέψεις, μας έκανε την χάρη να μην βρέξει, (όχι ότι μας ένοιαζε κιόλας) και η διαμονή ήταν άνετη.
Από το πρωί της Παρασκευής άρχισαν να καταφθάνουν στον Αλμυρό οι πρώτοι Σπηλαιολόγοι που μάλιστα είχαν την τύχη να μπορέσουν να επισκεφθούν και διάφορα αξιόλογα σπήλαια και βάραθρα της περιοχής με την βοήθεια των μελών του Χείρωνα.
Ο μεγαλύτερος αριθμός σπηλαιολόγων έφτασε το πρωί του Σαββάτου και η γραμματεία στην είσοδο του πολιτιστικού κέντρου τους υποδέχονταν, δίνοντας κάποια ενημερωτικά φυλλάδια και απο μία αναμνηστική μπλούζα με το σήμα του Χείρων και το λογότυπο της 11ης Πανελλήνιας Συνάντησης.
Συναντήσαμε φίλους και γνωστούς που είχαμε να δούμε καιρό και που προσωπικά ελπίζω του χρόνου να δω ακόμα περισσότερους.
Οι ομιλίες έγιναν στην αίθουσα του πρώτου ορόφου όπου τις παρακολούθησαν με πολύ ενδιαφέρον σπηλαιολόγοι από όλους τους συλλόγους της χώρας μας.
Οι φωτογραφίες βέβαια αυτές είναι από την πρώτη ομιλία του κ. Νίκου Πουλιανού το πρωί του Σαββάτου όταν ακόμα η προσέλευση των σπηλαιολόγων δεν είχε ολοκληρωθεί (25Ο σπηλαιολόγοι από όλη την Ελλάδα).
Στις επόμενες ομιλίες η αίθουσα ήταν κατάμεστη και όλοι οι σύλλογοι παρουσίασαν εξαιρετικές εργασίες.
Και τις επόμενες 2 ημέρες (Σάββατο και Κυριακή) έγιναν επισκέψεις στα σπήλαια της περιοχής από μέλη όλων των συλλόγων, έγιναν διαγωνισμοί φωτογραφίας, καλύτερου περιπτέρου, παρουσίασης εργασίας, σπηλαιολογικό παιχνίδι και άλλα πολλά και φυσικά το Σαββατόβραδο έγινε ένα τρικούβερτο σπηλαιολογικό γλέντι σε ταβέρνα με έξοδα του Δήμου Αλμυρού, με κατάληξη σε μπαράκι της περιοχής, μέχρι τα ξημερώματα, γι αυτούς που πήγαν φυσικά.
Η 11η Πανελλήνια τελείωσε με επιτυχία και ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε όλα τα παιδιά του Χείρωνα για την διοργάνωση.
Η επόμενη 12 Πανελλήνια δόθηκε στον σπηλαιολογικό σύλλογο Σάμου ¨ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ¨ που πραγματικά χειροκροτήθηκε με ενθουσιασμό από όλους μας.
Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά να ξαναβρεθούμε του χρόνου στην όμορφη Σάμο και .... εύχομαι να υπάρχουν, περισσότερα, που να μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν σαν σπηλαιολόγους....
Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εξερευνητική αποστολή από μέλη της Ε.Σ.Ε και του Σπηλαιολογικού Ομίλου Ταΰγετου ΠΟΣΕΙΔΩΝ στην Εύβοια το Σαββατοκύριακο 13-14/9/2008
Εξερευνήθηκαν τα δυο πιο ενδιαφέροντα βάραθρα στην περιοχή Αβρακας που ειχαμε εντοπίσει το ΣΚ 30/31 Αυγούστου 2008.
Τα μέλη της ομάδας ήταν οι Άγγελος Βλαχόπουλος (Ποσειδών), Θανάσης Ξανθόπουλος και Κώστας Σφρίντζερης (Ε.Σ.Ε).
Οι ονομασίες που τους δώσαμε είναι Αβρακας 1 και Αβρακας 2 και στην πραγματικότητα αποτελούν τμήματα του ιδίου, μεγάλων διαστάσεων, ρήγματος που βρίσκεται λίγο πριν την κορυφή Παλαιόκαστρο κοντά στο χωριό Γάϊα.
Η απόσταση μεταξύ τους είναι περίπου 20 μέτρα αλλά δεν επικοινωνούν εσωτερικά, παρ ότι ανήκουν στο ιδιο σύστημα.
Το βάθος του Αβρακα 1 ειναι 50 μέτρα και το βάθος του Αβρακα 2 είναι 65 μέτρα.
Υπάρχει λίγος διάκοσμος στα πλαϊνά τοιχώματα άλλα όχι κάτι το ιδιαίτερο, με πιο ενδιαφέρον το δεύτερο βάραθρο που κατεβαίνει βαθύτερα έχει μεγαλύτερο πλάτος αλλά και αρκετή λάσπη.
Τα υπόλοιπα βάραθρα που εντοπίσαμε στην περιοχή είχαν μικρό βάθος λόγω προσχώσεων και δεν ξεπερνούσαν τα 10 μέτρα το μεγαλύτερο.
Την Κυριακή 14/9/2008 στην παρέα προστέθηκαν και οι Βασίλης Γιανούτσος και Αννα Μαστοράκη (Ε.Σ.Ε).
Με την βοήθεια του κ. Βασίλη Δήμου, κάτοικου Σετας, μας υποδείχθηκαν το σπήλαιο Αγίασμα (οριζόντιο) και η Τρύπα Παπά (βάραθρο) στην Κακιά Ράχη που έχει όμως εξερευνηθεί ήδη από μέλη της Ε.Σ.Ε το 1986 όπως αποδείχτηκε.
Την Παρασκευή 5/9/2008 επισκέφθηκα για τρίτη φορά τον περίφημο Λαβύρινθο στην Γόρτυνα. Μαζί μου ήταν ένας φίλος από τα παλιά... Μαζί είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε σπηλαιολογία και τις πρώτες μας εξερευνήσεις... Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχαμε κάνει για τελευταία φορά σπηλαιολογική εξόρμηση μαζί.. Έτσι όταν πριν λίγο καιρό μίλησα στον Μπάμπη για τον Λαβύρινθο ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθεί στον πειρασμό να μην δει και ο ίδιος με τα μάτια του το θαυμαστό αυτό υπόγειο κατασκεύασμα και να αρκεστεί μόνο στις φωτογραφίες . Το ταξίδι κανονίστηκε και για τρίτη φορά για μένα και η πρώτη για τον παλαιό φίλο και συνοδοιπόρο, επίσκεψη, στον Λαβύρινθο είχε φτάσει. Περιπλανηθήκαμε για ώρες μέσα στις δαιδαλώδεις στοές και στις σκοτεινές αίθουσες του Λαβύρινθου. Ερευνήσαμε το οτιδήποτε μας φαινόταν ενδιαφέρον και είδαμε διαδρομές που στις προηγούμενες επισκέψεις μου παρέλειψα. Εντοπίσαμε κρυφά περάσματα που παρέκαμπταν τις κατολισθήσεις και οδηγούσαν σε άλλες μικρότερες αίθουσες.. Μετά από 9 ώρες παραμονής βγήκαμε με την ικανοποίηση ότι καταφέραμε να εντοπίσουμε κάποια άγνωστα για εμάς σημεία. Παρ όλα αυτά ο Λαβύρινθος έχει κάτι που σε σαγηνεύει... Κάτι που σε κάνει να θέλεις να ξαναπάς... Είναι ίσως αυτή η αχλή του μυστηρίου που τον τυλίγει, είναι ίσως επειδή κάπου περιπλέκεται ο μύθος με την πραγματικότητα...
To Σάββατο 23/8/2008 τα μέλη της Ε.Σ.Ε Λίνα Αλεξανδροπούλου, Θανάσης Ξανθόπουλος και Γιώργος Τζαβέλας πραγματοποιήσαμε εξόρμηση στην ορεινή Κορινθία στο οροπέδιο Φενεού για να επισκεφθούμε το βάραθρο 6800.
Το βάραθρο αυτό είχε εντοπίσει και εξερευνήσει προ 20ετιας ομάδα μελών της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας με επικεφαλής τον Σταμάτη Κίρδη.
Η ονομασία 6800 δόθηκε από τον Σταμάτη και αφορά τον αριθμό σπηλαιολογικού μητρώου (ΑΣΜ) που πήρε στο αρχείο του συλλόγου το βάραθρο.
Η είσοδος αποκαλύφθηκε μετά την διάνοιξη του ορεινού κεντρικού δρόμου που από το οροπέδιο Φενεού περνά ανάμεσα από τα Όρη Ντουρντουβάνα (αρχ. Ονομασία Πεντέλεια Όρη) και το όρος Σαϊτάς.
Το βάραθρο βρίσκεται στα όρια ακριβώς των νομών Κορινθίας και Αρκαδίας.
Το συνολικό του βάθος σύμφωνα και με τους υπολογισμούς του Σταμάτη αλλά και τις δικές μας φτάνει τα 130 μέτρα.
Την είσοδο για το βάραθρο η οποία αρχικά είχε μόλις 20 εκατοστά διάμετρο διάνοιξε η ομάδα που είχε εξερευνήσει αρχικά το βάραθρο.
Ήταν λοιπόν ένα ¨τυφλό¨ σπήλαιο χωρίς κάποια φυσική ορατή είσοδο στην επιφάνεια.
Το βάραθρο αναπτύσσεται κλιμακωτά μέχρι το βάθος των 130 μέτρων όπου καταλήγει σε μια μικρή αλλά καταστόλιστη αίθουσα διαστάσεων 2.5 επί 3 μέτρα.
Εκεί είναι και το ¨ζωντανό¨ κομμάτι του σπηλαίου.
Παρατηρήσαμε έντονη παρουσία νυχτερίδων και μεγάλες ποσότητες γκουανό σε κάποια σημεία (κυρίως στα πρώτο 35αρι κατέβασμα σε ένα πατάρι).
Επίσης στην μέση της διαδρομής του μεγάλου κατεβάσματος που έχει το βάραθρο (περίπου 70+) υπάρχουν πατάρια με πολύ σαθρό πέτρωμα και μεγάλα βράχια και πέτρες που με λίγη απροσεξία εύκολα μπορούν αποκολληθούν και να καταλήξουν απ ευθείας στον πάτο.
Στο αρμάτωμα χρησιμοποιήθηκαν τα ήδη υπάρχοντα βύσματα, τοποθετήθηκαν 3 καινούργια λόγω καταστροφής κάποιων παλιότερων και φυσικές δεσιές με ιμάντες.
Ο Γιώργος Τζαβέλας ανέλαβε να φτιάξει ένα νέο σκαρίφημα του βαράθρου για να χρησιμοποιηθεί για το αρχείο της Ε.Σ.Ε και έτσι σε μελλοντικές επισκέψεις μελών του συλλόγου να μπορούν να έχουν μια εικόνα της ανάπτυξής του.
Η παραμονή μας στο βάραθρο (αρμάτωμα φωτογράφηση ξαρμάτωμα) διήρκεσε περίπου 8.5 ώρες και χρησιμοποιήθηκαν τρία σχοινιά των 35, 55 και 65 μέτρων.
Για τον τελευταίο θάλαμο χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί και ένα μικρό σχοινί 15 μέτρων περίπου.
